Terug naar overzicht

Wilhelmus JO16-2 - Graaf Willem-VAC JO16-2 (0-3)

Adrenaline, spanning. Stress en angst. Hartkloppingen. In onze vorige wedstrijd in de laatste minuut nog de winst pakken. Ajax in de laatste minuut. 5,4 miljoen hartverzakkingen. De spanning van de speler voor de strafschop, de spanning van de coureur bij de start, de spanning van de inbreker bij de kraak. De spanning van Bas, Erik, Pieter, Simon en Jens tegen Graaf Willem. Niet te vergeten de vaders en de moeders. De coach voert de druk op. Drie kwartier vooraf aanwezig in plaats van een half uur. "Nog een uur te gaan. Dan worden de giganten verwacht in de kleedkamer voor dit belangrijke duel". Gelukkig maar dat dit bericht niet naar de spelers ging maar naar alle trouwe volgelingen. De jongens zouden maar stijf van de zenuwen staan. Kampioen of niet? Adrenaline, adrenaline. Misschien zegt iemand: "het is maar voetbal". Jammerlijke onderschatting. Het is een toneelstuk als het leven; opkomst, bloei en ondergang. Of niet.

Tegen de Grafelijken hebben we het altijd moeilijk en dat is maar goed ook, want wat is nou een competitie met twee vingers in de neus. We winnen wel eens van ze, maar verliezen ook en onze laatste nederlaag was pijnlijk, ook al omdat deze onnodig was. Godenzonen. Wie hoog klimt, kan laag vallen. Vandaag probeerden we te klimmen, maar het klimtouw was te glad of te lang, want we kwamen maar niet hoger en we vielen ten slotte in een peilloze afgrond. En ere wie ere toekomt, als je kampioen wilt worden, moet je het verdienen en Graaf Willem verdiende het. Ze waren sneller, agressiever, combineerden beter en dodelijker in de afronding. Tot de rust wisten we het droog te houden, ondanks drie goede kansen voor GW, waarbij Nigel ons op de been hielp. Over het geheel genomen waren we in de eerste helft al wat minder, maar we wisten ons te redden. In de rust deed het managementteam zijn best de neuzen te doen krullen, maar het hielp maar weinig. Al in de tweede minuut gleden ze er op de rechterkant doorheen en kon een vrijstaande man binnen tikken (0-1). In de 12e minuut ging het op ongeveer dezelfde manier op rechtsvoor mis en kon de voorzet binnengelopen worden (0-2) en na een half uur volgde een doorlopertje waarbij wel heel naïef werd verdedigd (0-3). We kregen één kans uit een kluts waarbij Isaac tegen de paal schoot. Verder nog wat afstandsschoten die doel misten. Een potje mineur dus en moesten we smartelijk afdruipen. Opkomst, bloei en ondergang. Volgend jaar maar weer proberen met een ongewijzigd team, als het de keuzeheren behaagt om ze bij elkaar te houden. Dat weet je maar nooit. We hebben nog een potje te gaan tegen RKDEO om de kat zijn staart, waar we ons manmoedig doorheen gaan slaan, net zoals ik me manmoedig door dit stukje worstel. Dit keer maar eens een stukje korter dan gebruikelijk.

Zijlijn